وقتی فروشگاه اینترنتی "روزنامه دیواری" رو راه‌اندازی کردم، خیلی‌ها از اسم متفاوتش تعجب کردن. اما برای من، این اسم یادآور خلاقیت، همکاری و خاطرات مدرسه بود؛ درست مثل روحیه‌ای که یه فروشگاه آنلاین باید داشته باشه. در کنار اون، فروشگاه قدیمی‌ام با نام "ایرانیان" همچنان با اعتبار و شناخت محلی به کارش ادامه می‌داد. اوایل نگران دوگانگی برند بودم، اما کم‌کم فهمیدم هر اسم جای خودش رو داره: "ایرانیان" برای اهالی محله و مشتریان قدیمی، "روزنامه دیواری" برای مخاطب آنلاین و گسترش دیجیتال. این دو اسم حالا نه تنها مزاحم هم نیستن، بلکه مکمل همدیگه‌ان؛ یکی ریشه، یکی بال. این تجربه نشون داد که می‌شه با حفظ گذشته، آینده رو ساخت. تو مقاله بعدی، تجربه‌ام از راه‌اندازی فروشگاه سنتی و آنلاین رو به‌طور کامل می‌نویسم.